Auteur

De Gifmenger is het adembenemende romandebuut van de Gentenaar Pierre Charles Buyle

Hoewel Pierre een mateloze bewondering heeft voor de durf, de inventiviteit en de plantrekkerij van stoutmoedige reizigers, avonturiers en wetenschappers – vooral wanneer ze er pakkende literatuur van maken – voelt hij zich eerder aangetrokken tot armchair traveling, zoals de Engelsen dat noemen.

Verre van in de riskante voetsporen te treden van zwervers als Jack London, scheepsartsen als Slauerhoff, bourlingueurs à la Rimbaud, waaghalzen zoals Hemingway of ontdekkingsreizigers als Alexander von Humboldt, houdt Pierre zich vast aan de gedachte dat de menselijke onvoldaanheid haar oorzaak vindt in het onvermogen om genoegen te nemen met rustig in een kamer te vertoeven, tussen vier gevulde boekenmuren of desnoods met een wereldatlas op de schoot.
Pascal schreef in zijn tijd al min of meer hetzelfde. Met een waterbestendige e-reader in bad is overigens ook bijzonder aanbevelenswaardig, al heeft Pascal dit genoegen natuurlijk nooit mogen smaken. Pierre heeft een bescheiden zeemansverleden in de marine en weet waarover hij spreekt. Het leven aan boord van een klein zeilschip is deksels zwaar, al valt het veruit te verkiezen boven elke werkdag in een autostradefile te staan op de ring rond Brussel.

Aan het schrijven van De Gifmenger ging, ondanks alles, wel een lastige reis naar Jemen vooraf. Sommige delen van dit land zijn nog vrij gaaf en mits de toeristen weg te denken kan men zich hier en daar nog inbeelden in een bijbelse setting beland te zijn. Althans, dat kon nog begin de jaren ’90. Een makkelijk land was het toen al niet, en vandaag blijft men er best weg. Kortom, ook al beweert St.-Augustinus dat de wereld een boek is en dat diegene die niet reist er slechts één blad van gelezen heeft (zoals aandachtige lezers in De Gifmenger kunnen nagaan), is Pierre meer geneigd het advies te volgen van Karel van de Woestijne:

Van alle reis terug nog voor de reis begonnen…
Wat, dat gij niet en wist, heeft de onrust u geleerd?

Advies dat ingelijst op de schoorsteenmantel hangt in de Ardense boshut waar Pierre zijn teruggetrokken bestaan leidt, in afzondering en gewijd aan de studie van naslagliteratuur voor een volgende roman en het voederen van de everzwijnen. Een bezigheid waarin de uitgever hem amper durft te verstoren. Gegrom en geknor zal zijn deel zijn.
Een activiteit waarin hij verder niet wenst gestoord te worden door opdringerige fans die wensen te weten of hij met een kroontjespen schrijft (nee, dat doet hij niet), of hij liever ’s nachts dan wel overdag schrijft (noch het een, noch het ander), of graag naar Byzantijnse gezangen luistert (ja, dat doet hij zeker).

'Meer dan christen ben ik misschien een heiden die gelooft in Christus.' Nicolas Gomez Davila (in "De authentieke reactionair", p. 12 - uitg. De Blauwe Tijger)

Auguste Mulliez – De Engel verschijnt aan Jezus.
Collectie Pierre Charles Buyle.